LA FEMmens IIIII

11.11.2026 > Zij die draagt

Some stories are best told in your mother tongue. This one is authentically Dutch. Feel free to translate. Het is vandaag één jaar geleden dat mijn moeder overleed. Mijn moeder was mijn grootste fan. Ze heeft me altijd, op haar eigen manier, gepusht om in mijn kunst te geloven en vooral iets te doen met het talent dat ze in mij zag. Op mijn twaalfde begon ik met schilder- en tekenlessen bij de Vrije Akademie Parkstad. Als puber zat ik tussen de vijftigplussers die stillevens aquarelleerden en portretten met houtskool maakten. Een aparte omgeving voor een twaalfjarige, achteraf gezien. Een paar jaar later nam ze me mee naar een fashion show van Fong Leng. Ik was verkocht. Ik wilde modeontwerpster worden. Dat is er uiteindelijk nooit van gekomen, maar dromen kon ik in ieder geval toen ook al goed...

De laatste jaren kwamen mijn moeder en ik steeds dichter bij elkaar. We waren ook heel verschillend. Zij was een echt MIJNkind uit Heerlen: zorgzaam, sterk, een ruwe bolster. Niet altijd even makkelijk met emoties. Als emotioneel voelbeest, was elkaar daarin begrijpen niet altijd vanzelfsprekend. Maar in haar laatste maanden van haar leven veranderde er iets. We hebben gepraat, gehuild, teruggekeken en dingen uitgesproken die misschien veel eerder gezegd hadden mogen worden. Er was ruimte voor vergeving, begrip en ontzettend veel liefde, compassie en zachtheid. Soms besef je pas hoe belangrijk iemand voor je is geweest als diegene er niet meer is. Mijn moeder was mijn fundament. En wat mis ik haar. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Tot in haar laatste dagen bleef ze tegen mijn zus en mij zeggen: doorzetten, positief blijven en doorgaan. Daarin was ze absoluut een voorbeeld. Een vrouw met een sterke wil en een hart van goud.

Tijdens de mantelzorg van mijn moeder ben ik ook steeds vaker gaan nadenken over mijn oma Gertrude. Over haar leven in de mijnstreek, over mijn moeder en over de vrouwen die vóór mij kwamen. Hoeveel weet ik eigenlijk van hun verhalen? Wat hebben zij meegemaakt, wat hebben ze gedragen en wat hebben ze doorgegeven? En hoeveel daarvan leeft, bewust of onbewust, nog steeds in mij? Die gedachten zijn langzaam gaan groeien en hebben iets nieuws in beweging gezet.

Vandaag geef ik daarom het startsein aan mijn nieuwe artistiek onderzoek: LA FEMmens [Onderdeel van Voyage d'amour]. Een naam waarin La Femme en Mens samenkomen. Want achter alle rollen, verwachtingen en beelden die we als vrouw met ons meedragen, zit uiteindelijk gewoon een mens. Met haar eigen verhaal, haar kracht, kwetsbaarheid, dromen, twijfels en tegenstrijdigheden. Vanuit mijn eigen familiegeschiedenis en de mijnstreek rondom Heerlen wil ik mijn blik verder openen naar vrouwen van nu. Naar wat ons vormt, wat we van elkaar meekrijgen en wat we misschien ook mogen loslaten.

Een nieuwe poort

11-11 heeft voor mij inmiddels een bijzondere betekenis. Vandaag markeert niet alleen een jaar van gemis, maar ook een moment om bewust stil te staan bij een nieuwe fase.

Ook in de numerologie klopt het gevoel van 11-11-2026 voor mij tot in detail. Waar het dubbele meestergetal 11 staat voor intuïtie en het openen van een nieuwe poort, symboliseert 2026 als 1-jaar de start van een gloednieuw hoofdstuk. Als je alle cijfers van vandaag bij elkaar optelt, kom je bovendien uit op een 5, het getal van vrijheid en transformatie. [My lucky numer].

Ik geloof dat we soms ruimte moeten maken voordat er iets nieuws kan ontstaan. Oude overtuigingen onder ogen zien, patronen opruimen, dingen loslaten die niet meer bij je passen en tegelijkertijd alle delen van jezelf leren omarmen. Dat is ook de rode draad in mijn grotere artistieke reis Voyage d'amour: de reis naar unconditional [self] love > embrace all parts.

Al die energie samen in de vijf lijnen (IIIII) van LA FEMmens, als een zacht ankerpunt. De betekenis ervan mag zich, net als het onderzoek zelf, verder ontwikkelen. Misschien is dit wel wat er gebeurt als je terugkijkt naar waar je vandaan komt en tegelijkertijd besluit om nieuwe ruimte in te nemen.

Voor mijn oma's Gertrude en Elisabeth. Voor mijn moeder Tonnie. Voor mijn zus Desirée en voor mijn dochter Mae. Voor de vrouwen die mij voorgingen, die er zijn en de vrouwen die ik nog ga ontmoeten.

En natuurlijk voor mezelf, omdat er altijd weer iets nieuws mag ontstaan.

This one is for you, mama & papa X