Voyage d’amour

Ik denk dat ik het lastig vind om het verhaal achter Voyage d’amour te vertellen.

Het is kwetsbaar, fragiel en vooral van mij. Iets over mezelf delen op social media voelt nog steeds niet vanzelfsprekend. Dat komt misschien doordat ik uit een generatie kom die zich vooral uitsprak over de wereld om haar heen.

We hadden meningen [80's] die we met vuur verdedigden. Het ging over muziek, de maatschappij, wereldvrede, liefde en vooral verzet, denk ik nu. Ik kijk met veel plezier naar de studenten met wie ik dagelijks werk. Zij lijken zich veel vrijer te bewegen in het laten zien van wie ze zijn. Maar ook hier zie ik meerdere lagen, kortom ik leer van hen en zij van mij.

Deze foto werd gemaakt in 2014. Ik was een van de eerste bewoners van een atelierruimte in Maastricht, de BRANDWEER* kazerne/kantine. Het zou en moest een [gecontroleerde, achteraf gezien] rafelrand van Maastricht worden. Samen met mijn partner en compagnon waren er plannen maar zoals dat soms gaat liep het leven anders...

Ik ging toch. In mijn eentje.

Wat ik me vooral herinner is het vuur in mij. Het gevoel dat ik iets terugvond wat ik jaren niet had gevoeld. Ik had een eigen plek. Een ruimte waar ik kon maken, schuiven, verzamelen, inrichten en dromen. Alles kreeg aandacht. Niet omdat het perfect moest zijn maar omdat het van mij was.

Niet veel later zei ik mijn contract op. Omdat ik de socials deed en probeerde te verbinden, waren de vaste lasten bijna nihil echter koos ik voor andere dingen die op dat moment belangrijk waren. Mijn gezin, vooral weg met de [soms-uitputtende passie om te maken en het overweldigende steenbok ondernemerschap]. Ik koos voor fundament, klein geluk, zoals ik dat noem. Met aandacht naar de basis..

Als ik nu naar die vrouw op de foto kijk, voel ik vooral zachtheid. Ik zie haar kracht.

Haar vuur. Haar verlangen. En nee, ik heb geen spijt van het pad dat ik gevolgd heb of geforceerd werd tot... Geen moment, denk ik.

Dat wat ik heb meegemaakt heeft me gebracht naar diegene die ik vandaag ben.

Een 56-jarige dame die in een loft woont, in het centrum van Heerlen, samen met -tijdelijk-

inwonende dochter [de liefste] en hopelijk nog heel lang met mijn prins/koning > Lemmy.

Mijn leven ziet er anders uit dan toen. Kleiner misschien aan de buitenkant, maar groter van binnen. Alles gebeurt in dezelfde ruimte ook. Slapen, eten, werken, maken, planten verzorgen, nadenken, lachen, huilen, opnieuw beginnen met mijzelf en mijn omgeving > gelukkig met veel liefde en wederkerigheid om mij heen.

Het vuur dat ik toen voelde is nooit verdwenen.

Soms brandt het hoog en wild, soms is het nauwelijks zicht of voelbaar. Maar het is er.

De afgelopen vijf jaar heb ik vooral geleerd om te luisteren. Naar wat past en wat niet.

Naar wat energie geeft en wat energie kost. Naar mijn eigen stem.

Misschien gaat Voyage d’amour daar wel over.

Over liefde...

Over thuiskomen bij jezelf.

Over verdwalen en weer terugvinden.

Over het omarmen van alles wat je onderweg bent geweest.

Misschien raakt dat niet alleen iets in mij.

Maar ook iets in jou?