Processen

Soms denk ik dat ik kunst maak, maar steeds vaker voelt het alsof het werk ondertussen ook iets in mij maakt. Mijn proces begint bijna nooit met een duidelijk plan. Eerder met een gevoel, een beeld, een spanning of een verlangen dat ik nog niet helemaal kan plaatsen. Ik verzamel fragmenten, scheur beelden open, schuif lagen over elkaar heen, haal weg, voeg toe, wacht en kijk opnieuw. Soms ontstaat iets heel snel, soms moet een werk blijven liggen of heb ik het verprutst voordat ik voel waar het echt over gaat.

Juist in dat proces gebeurt voor mij het meeste. Niet alleen visueel, maar ook vanbinnen.

Alsof iedere laag iets zichtbaar maakt wat eerst nog verborgen zat onder controle, haast of oude verhalen die ik over mezelf ben gaan geloven. Het maken helpt me vertragen. Voelen. Luisteren naar iets wat zachter is dan alle ruis van buitenaf.

Ik denk dat ik daarom kunst maak zoals ik het maak. Niet om iets perfects neer te zetten, maar om ruimte te geven aan wat gevoeld wil worden. Aan alles wat vaak moeilijk uit te leggen is maar wel herkenbaar kan zijn wanneer iemand het ziet.

En misschien is dat waarom kunst voor mij nooit alleen een eindresultaat is.

Het is ook een beweging terug naar mezelf.