GERTRUDE

thuis

nog voor er muren waren

nog voor iemand besloot waar een deur moest komen

handen vol

meer dan stof

meer dan kinderen

meer dan stilte die in kieren kruipt

zwijgen als erfdeel

als adem

als pantser

men noemde haar streng

hard

alsof verdriet geen lichaam had

alsof rouw geen plaats mocht innemen

kinderen kwamen

verdwenen

bleven hangen in kamers die nooit gebouwd zijn

zorg bleef

altijd

de pastoor sprak

de mannen wisten

het huis boog mee met hun besluiten

en zij

zij hield alles vast

alsof vasthouden een vorm van bidden was

haar meisjes dansten in gedachten

maar het pad was smal

en de lucht laag

droomde ze

ooit

of werd alles onder haar gelegd

lagen plichten

lagen kolen

lagen dagen die naar thuis roken maar nooit rust brachten

dit is een portret

van wat niet wordt opgeschreven

een fluistering voor de vrouwen

achter de mijn

achter de man

achter het verhaal

Heerlen in haar handen

stilte als fundament