​

Naar aanleiding van haar expositie RAUFASEN [samen met Marielle Yogi, Nicole Nolde, Andreas Hollands en Peter Lemmens] in de Nieuwe Galerij in Heerlen interviewt hij Belin over haar werk, leven en haar stad Heerlen. Soft Badass: “Mijn werk kun je zien als kleine liefdesfluisteringen naar de kijker.”

​

Wat betekent het om een Soft Badass te zijn?

Goeie! Een Soft Badass is iemand die een beetje anarchistisch is en een soms een zwarte kijk op het leven heeft, maar daarnaast ook een fluwelen zacht huidje heeft en zich met liefde, zachtheid en respect door het leven beweegt.

​

Waarom creëer je eigenlijk?

Toen ik begon met mijn label Chokdi [geluksproducten] was het idee om met liefde, zachtheid en een maatschappelijke boodschap het leven tegemoet te gaan. Ik heb geleerd dat je niet te streng voor jezelf moet zijn. Sindsdien werk ik meer autonoom en functioneert het maken voor mij als een medicijn. Ik merk dat ik veel van mijn emoties kwijt kan in mijn werk. Ik weet van tevoren niet weet wat ik ga maken. Ik begin gewoon. Pas maanden later, als ik terugkijk, realiseer ik me wat de boodschap is. Dan zie ik ook pas echt het proces.

​

Heb je dat altijd gedaan? Kunst gebruiken om gevoelens te uiten?

Eigenlijk pas weer de afgelopen vier jaar. Er was een grote pauze in mijn carrière: tien jaar lang heb ik niets gemaakt. Na een open call ben ik opnieuw begonnen. Ik ging droomwerelden maken die te maken hadden met liefde en verlies. Die collages bestonden soms uit wel vijftig afbeeldingen. Toen werkte ik nog heel precies in Photoshop om alles perfect in collage weer te geven [Let's get lost/Imaginary worlds]. Na die serie wilde ik vrijer werken en zo ben ik steeds meer richting analoge collages gegaan.

​

Wanneer raakte je geïnteresseerd in kunst?

Ik wist al jong dat ik iets creatiefs wilde doen. Mijn ouders stuurden me naar een avond kunstopleiding in Kerkrade. Ik zat daar als piepkuiken tussen de 55-plussers. Ik vond het fantastisch om te creëren. Op mijn veertiende nam mijn moeder me mee naar een expositie van modeontwerpster Fong Leng in Maastricht. Op de terugweg zei ik tegen haar: ‘Ik wil een Fong Leng worden.’

​

Dat was dus jouw grote voorbeeld?

Ja. Daarom ben ik Mode en Kleding gaan studeren in Maastricht. Daarna volgde ik de lerarenopleiding Illustratieve Vormgeving [Fontys Sittard > afgewezen Kunstacademie Maastricht]. Na die opleiding belandde ik in een keuken van een Mexicaans restaurant als kok. Wilde en leuke tijd maar Ik dacht: what the fuck doe ik hier? [Hoewel koken en reizen ook passies van mij zijn]. Ik wist dat ik het Adobe-pakket moest leren om kans te maken in het creatieve veld. Dat deed ik via een avondopleiding. Zo kwam ik bij het eerste reclamebureau terecht die mij een kans gaven om de grafische vaardigheden in praktijk te leren. Mijn autonome werk had ik toen volledig losgelaten.

​

Pittig zeg.

Een woord van mijn moeder heeft me altijd gemotiveerd: ‘Doorzetten’. Het eerste halfjaar bij het bureau was ik alleen maar aan het scannen, dat wilde ik helemaal niet. Ik wilde maken. Ik ging van bureau naar bureau en zelfs toen ik grafisch mocht ontwerpen, voelde ik me vastgeketend. Toen besloot ik voor mezelf te beginnen.

​

Was dat met Chokdi?

Nee, dat was Bomkracht, een grafisch ontwerpbureau. Langzaam stopte Bomkracht, mijn partner stapte eruit en ik begon met Chokdi * Instant Happiness in een prachtig atelier boven de brandweerkantine in Maastricht. Tegelijkertijd werkte ik bij de universiteit. Twee banen is veel, zeker met een kind. Uiteindelijk moest ik heb ik mijn ondernemerschap opgegeven en pas veel later weer mijn autonome werk weer opgepakt.

​

Zijn er thema’s of beelden waar je steeds naar terugkeert?

Ogen, en vooral het derde oog. Ik geloof in het blijven checken bij jezelf: wat/wie ben ik of wil ik zijn en wat voel ik. De slang is ook een terugkerend symbool. Jaren geleden las ik De Alchemist van Paulo Coelho. Het verhaal gaat over een jongen die de wereld rondreist op zoek naar geluk en uiteindelijk ontdekt dat geluk van binnen komt. Daarin wordt de term Maktub gebruikt: het staat geschreven. Daar geloof ik in, maar tegelijkertijd geloof ik ook dat je zelf de regisseur bent van je leven. Maktub is een spiegeltje voor me. Ik heb het zelfs laten tatoeëren en inmiddels is het een centraal beeldmerk in mijn werk.

​

Wie of wat heeft de meeste invloed op je werk?

Muziek!

​

Wat voor muziek?

Dat varieert van oude disco, soul, rock, funk tot punk. Country absoluut niet. Behalve Johnny Cash, dat is de uitzondering. Muziek is totaal inspirerend voor me. Ik begon al met Iggy Pop toen ik tien was. David Bowie is ook enorm belangrijk geweest, vooral omdat hij zich steeds opnieuw uitvond.

​

Ik merk dat muziek ook echt onderdeel is van je maakproces.

Absoluut. De titels en teksten in mijn werk komen bijvoorbeeld allemaal uit muziek.

​

Wanneer stond je voor het eerst in een galerie?

Dat was bij Akiza Galery in Parijs en daarna Galerie van Dam in Heerlen. Ik woonde geruime tijd in Maastricht, maar kom oorspronkelijk uit Heerlen. Begin dit jaar is een goede vriendin van me overleden. 2025 staat voor mij in het teken van verlies, mijn moeder is afgelopen november overleden. Met Astrid had ik veertig jaar vriendschap., we deelden lief en leed. Zij zei vaker tegen mij: ‘Belin, je moet terug naar Heerlen.’ En dat heb ik gedaan. Heerlen heeft me ontzettend veel gebracht. Galerie Van Dam zei destijds spontaan: ‘Kom maar, we hebben nog ruimte.’ Zo ontstond Voyage d'amour. Heerlen geeft veel ruimte om te experimenteren en het is makkelijk om verbindingen te maken. Mensen zijn open, lief, creatief, hebben een hoge gun factor en de stad heeft een volks karakter.

​

Hoe kwam je bij de Nieuwe Galerij terecht?

Ik ging er al vaker langs. Ik zocht contact met Gemeente Heerlen. Eerst zou ik in aanmerking komen voor 2026, maar ineens was er plek in 2025. Ik ben gewoon proactief. Ik reageer op open calls,  je moet je voet tussen de deur krijgen. Als iets leuk lijkt en het prikkelt dan doe ik mee.

​

Je werk is intenser geworden, bijna een grafische punkexplosie. Waarom?

Het was echt een keerpunt. Ik wilde het grafische loslaten, net zoals bij de Let’s Get Lost-serie. Ik voel altijd wanneer een serie klaar is. Dat gevoel heb ik nu ook bij deze reeks in Voyage d'amour. Hoe de volgende eruit gaat zien weet ik nog niet, maar het wordt sowieso weer anders, dat voel ik. Alweer tijd voor een nieuwe jas... 

​

Werk je nog bij VISTA?

VISTA college is voor mij een houvast, geeft voldoening, balans, ritme en regelmaat. Ik heb in het begin van 2025 uren ingeleverd om meer ruimte te hebben voor mijn autonome werk, maar je moet ook leven. Soms vraag ik me af of ik weer volledig zelfstandig ondernemer wil worden. Dat vind ik lastig, omdat ik weet hoe zwaar het is zonder stabiel inkomen. De interactie met studenten vind ik fantastisch en geeft mij veel energie. Jullie kijken anders naar de wereld, zijn open in zelfexpressie. Ik denk dat ik jullie ook iets kan meegeven vanuit mijn ervaring. Die wisselwerking vind ik ontzettend fijn.

​

Zie je die dialogen met jongeren terug te zien in je werk?

Absoluut. Bijvoorbeeld rondom liefde. De manier waarop jullie met elkaar omgaan verschilt enorm met mijn generatie en die van mijn ouders. We leren van elkaar en doorbreken samen patronen, ik kan sindsdien beter in het NU blijven.

​

Werk je samen met anderen aan je autonome werk?

Nee, ik ben echt een eenpitter. Voor projecten zoals workshops werk ik wel samen, bijvoorbeeld tijdens Cultura Nova met Theo Ploeg of met de Nieuwe Nor en Ap Art Events voor het maken van muziekposters.
Maar autonoom werk maak ik het liefst alleen.

​

Wat betekent Heerlen voor jou?

Er was een tijd dat ik Heerlen verloochende. De stad had een nare en donkere kant en ik schaamde me ervoor.
Dat heb ik gelukkig kunnen loslaten.

​

Dat er zo werd neergekeken op Heerlen is bizar.

Dat gebeurt nog steeds. In Maastricht hebben we een aantal jaren geleden geprobeerd om leegstand te beheren door bijv. een pop-up galerie / nieuwe vrijplaats, maar het kwam niet van de grond. Teruggaan naar Heerlen was een brutale stap, maar hier is de mentaliteit anders. De gemeente geeft ruimte om te experimenteren [van onderop, héél belangrijk]. Ik ben ontzettend blij hier. Het is een fijne plek op dit moment om te zijn en te leven.

​

Op je website staat: “Samen bewegen we zacht en met liefde naar een wereld die een beetje lichter en vrijer is.”
Is creatief werk een stap richting die wereld?

Ja. In de werken uit de serie Voyage d’amour vind je ook mijn Notas de Amor [liefdesbriefjes]. Mijn werk zijn kleine liefdesfluisteringen naar de kijker.

​

Waarom speel je graag met tekst?

Ik ben van oorsprong een graficus/illustrator. Ik hou van typografie en beeldtaal. In mijn hart ben ik een verhalenverteller, onderzoeker, analist en beelddenker.

​

Wil je nog iets meegeven aan de lezers, bijvoorbeeld mijn medestudenten?

Ik hoop dat ze zichzelf hierin herkennen, dat ze zich geïnspireerd voelen en willen verbinden en doorpakken.
Dat ze zichzelf mogen omarmen met alle imperfecties, werk blijven maken zonder zich iets aan te trekken van de buitenwereld. Laten we samen werken aan een nieuwe wereld, met liefde en respect. Ik verbind liever dan dat ik morgen vijf werken verkoop.

 

Geschreven door: Ronny Dekker / December 2025

​